97/10/25
تعداد نظرات:0
13:26
شماره مطلب:1397102535115
-A A +A

کجا ایستاده بودیم؟ و هم اکنون کجا ایستاده ایم؟

قبل از انقلاب در ایران نه تنها بحران جدی اقتصادی وجود نداشت بلکه به علت افزایش ناگهانی قیمت نفت توانایی های اقتصادی و ظرفیت های آن بطور جدی افزایش پیدا کرده و رونق گرفت اما مشکل اصلی توزیع ناعادلانه این منابع در بین مردم بود ، بطوریکه جامعه آن زمان به 3 دسته بسیار فقیر ، متوسط و بسیار ثروتمند تقسیم شده بود.

کجا ایستاده بودیم؟

قبل از انقلاب در ایران نه تنها بحران جدی اقتصادی وجود نداشت بلکه به علت افزایش ناگهانی قیمت نفت توانایی های اقتصادی و ظرفیت های آن بطور جدی افزایش پیدا کرده و رونق گرفت اما مشکل اصلی توزیع ناعادلانه این منابع در بین مردم بود ، بطوریکه جامعه آن زمان به 3 دسته بسیار فقیر ، متوسط و بسیار ثروتمند تقسیم شده بود.

در آمد نفتی ایران در سال 1332 از 3 میلیارد دلار در سال 1356 به 53 میلیارد دلار رسیده بود با این حال در بخش های فقیر جامعه فقر هر روز بیشتر و شکاف طبقاتی افزایش پیدا می کرد . مطابق آخرین آمارهای مربوط به توزیع درآمد در سال 1357 میزان در آمد دهک اول یعنی 10 درصد ثروتمندتریم مردم 32 برابر دهک دهم یعنی 10 درصد فقیرترین مردم بود که نشان دهنده شکاف طبقاتی شدید در آن دوران است.

بدون شک شخص شاه به‌عنوان نفر اول مملکت مسئول اصلی فلاکت ایرانیان بود. گرداگرد شاه بی‌کفایت ایران را هم مشتی افراد بی‌کفایت‌تر از خودش گرفته بودند که تنها هنرشان چاپلوسی و تملق‌گویی شاه برای ماندن در قدرت بود. هویدا، علم و حسنعلی منصور چند تن از مهم‌ترین این شخصیت‌ها هستند که سمت‌های مختلف را بین خودشان دست‌به‌دست می‌کردند.

تا پیش از انقلاب ، شکاف طبقاتی و فاصله بین معیشت مردم عادی و کسانی که به نحوی به دربار متصل بودند به وضعیتی بحرانی و خطرناک رسیده بود. اگر انقلاب اسلامی شکل نمی‌گرفت و یا به پیروزی نمی‌رسید این روند ادامه پیدا کرده و ابعاد گسترده‌تری به خود می‌گرفت.

هم اکنون کجا ایستاده ایم؟

انقلاب ما برای معیشت و رفاه بیشتر نبود. این را به‌وضوح می‌توان از میان شعارهایی که مردم در روزهای انقلاب فریاد می‌زدند فهمید: استقلال، آزادی و جمهوریت و اسلامیتِ حکومت هدف‌های اصلی انقلاب ۵۷ بود. بااین حال با رفع نسبی برخی از موانع رفاه مانند حکومت فاسد و وابستگی به بیگانگان شاخص‌های رفاه نیز در سال‌های پس از انقلاب بهبود محسوسی داشته است. بعدازآنقلاب به دستور امام برای مبارزه با فقر و تبعیض و بی‌عدالتی، بلافاصله کمیته امداد، جهاد سازندگی، بنیاد مستضعفان و... به راه افتاد و ساخت جاده و آب و برق و درمانگاه و مدرسه و... به‌سرعت در سراسر کشور و نقاط محروم آغاز شد. بر اساس آمار بانک جهانی، ۴۶ درصد مردم ایران در سال ۱۳۵۶ زیر خط فقر بودند. جمعیت افراد زیر خط فقر از ۴۶ درصدِ زمان شاه، امروز به ۱۶ درصد کاهش یافته و شاخص رفاه جامعه بیش از ۸/۲ برابر بهتر شده است.

درآمد دهک اول یعنی 10 درصد از ثروتمندترين مردم ايران در سال‌های پیش از انقلاب ۳۲ برابر درآمد دهک دهم یعنی 10درصد فقيرترين آنها بوده است كه این شاخص هم‌اکنون به ۲۰برابر کاهش یافته است. یعنی شكاف درآمدی بین ثروتمندترين فرد با فقيرترين، ۱۲برابر كمتر شده است.

کاهش شکاف طبقاتی و فاصله درآمدی بین فقیر و غنی در طول سال‌های پس از انقلاب بدون شک نتیجه تأکیدهای امام امت و رهبر معظم انقلاب بر پیشرفت همراه با عدالت و اولویت دادن به عدالت اجتماعی بوده است. تحقق این اهداف به سربازانی نیاز داشت که با درک ضرورت‌ها و در نظر گرفتن اولویت‌های کشور، مسیر پیشرفت و توسعه کشور را هموار سازند. در این میان تلاش‌های جهادی نهادهایی همچون قرارگاه خاتم‌الانبیا در سازندگی کشور و کمیته امداد امام خمینی در ترمیم شکاف اقتصادی و توان‌مندسازی طبقه ضعیف جامعه شایان توجه است.

درصورتی‌که نهادهای حاکمیتی سیاست‌های ابلاغی اقتصاد مقاومتی را جدی‌تر بگیرند و اهداف سند چشم‌انداز محقق شود، ایران ما به‌زودی در شاخص‌های معیشت و رفاه به جایگاه اول منطقه دست خواهد یافت. پیشرفتی که توأم با عدالت اجتماعی و توزیع برابر فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی خواهد بود.

افزودن نظر جدید

انتشار دیدگاه به معنای تایید آن نیست . نظرات توهین آمیز منتشر نمی شود .
Image CAPTCHA
لطفا کاراکترهای تصویر را در کادر بالا وارد نمایید.